یادداشت حاضررا که در باره هفتمین جشن خانه موسیقی و لزوم استفاده از قابلیت های بالای خانه و آینده نگری هیات مدیره جدید آن است ، بازرس هیات مدیره کانون پژوهشگران نوشته شده است که می خوانیم:

جشن هفتم خانه موسیقی هفته گذشته برگزار شد. همانگونه که اکثریت قریب به اتفاق شاهدان و ناظران جشن اذعان داشتند،این برنامه متفاوت تر از برنامه های موسیقی دهه های اخیر برگزار شد.مهمترین وجه تمایز و تفاوت این برنامه ،حضور پررنگ قاطبه استادان و نام آوران موسیقی کشور بود؛مضاف برآن حضور دو چهره برجشته آواز بر روی سن،حضورفرهاد فخرالینی و نوازنده برجسته و بزرگی چون حسین علیزاده و دریافت تندیس خانه،حضور کامل و تاپایان وقت وزیر ارشاد و ملاقات او با استاد آواز ایران و....همگی نشان از بروز یک اتفاق بزرگ داشت.
این یادداشت بر آن نیست تا این حضورپربرکت ومغتنم را فی النفسه با ارزش و هدف غایی خانه قلمداد کند ،هرچند که این اتفاق به پتانسیل ها و قابلیت های خانه موسیقی اشعار دارد و از کنار این نکته نیز نباید به سادگی گذشت اما مهمتر از اینها استفاده به جا و به موقع از این رخداد مهم - در عرصه فرهنگی کشور- به عنوان نقطه عطفی برای ترسیم آینده و سرنوشت تنها نهاد مدنی هنر موسیقی کشور است که باید در دستور کار مسئولان خانه و برنامه ریزان آن باشد.
در یکی از قسمت های فیلم نمایش داده شده در این جشن حسین علیزاده(اولین مدیرعامل خانه) گفت که خانه باید مستقل باشد و تا زمانی که این خانه به استقلال نرسد جایگاه واقعی آن به دست نخواهد آمدواین سخن صواب را همگان حتی آنها که وجود فعلی خانه و بقای آن را به حمایت های دولتی وابسته می دانند به خوبی می پذیرند که خانه موسیقی باید النهایه به استقلال و خود کفایی مالی برسد.

اما در واقع تاکنون کمتر کسی به طور شفاف ،روشن و روشمند راهکار و طرق رسیدن به این استقلال را به صورت مکتوب، مدون وعملی ارائه داده است.نظرها و انتقادات سست و سخت وسخن های پراکنده و قول های شفاهی برای کمک به استقلال این خانه بارها از سوی هنرمندان برجسته داده شده است اما متاسفانه هیچ یک از آنها جامه عمل نپوشیده است.

حتی برخی از ناامیدان و منتقدان همیشگی که نکات مثبت و بارزجشن اخیر را هم به علل ضعف ها و نکات منفی بی ارزش، نادیده می گیرند به خوبی می دانند که خانه بدون مشارکت و همدلی و حرکت جمعی به استقلال و نکته مطلوب نمی رسد.

به هرحال کمترین و کوچکترین حسن جشن اخیر خانه موسیقی این بود که همه هنرمندان بزرگ موسیقی عملا نشان دادند که این خانه را ازآن خودشان می دانند و با حضور خود ثابت کردند که اگر توانایی حمایت مادی را از این خانه ندارند در عوض از بذل عنایات معنوی خودهیچ دریغ نخواهند داشت و اتفاقا این همان دستمایه ارزشمند و پتانسیل بالای خانه است که با هیچ ثروت مادی دیگری قابل مقایسه نیست و هیچ نهاد و ارگان خصوصی و دولتی دیگری نیست که بتواند از چنین سرمایه ای برخوردار باشد و همین جا است که رسالت و وظیفه هیات مدیره و مدیرعامل فعلی خانه سنگین تر از پیش می شود ،چرا که اگر این سرمایه معنوی شناخته شده و از آن به بهترین وجه ممکن استفاده شود ،ضمن غنا بخشیدن به این جمع و ارضای حس همکاری و ارتقاء سطح دوستی و مودت ین اعضای آن،سرمایه های مادی را نیز به ارمغان آورده و وضعیت مادی و معنوی اهالی موسیقی را با تحولی محسوس و مشهود قرین می سازد واگر نه باید در سال های آتی شاهد افول و خاموشی این فروغ روحانی وخلوتی خانه باشیم . 

*حمیدرضاعاطفی